Main Menu

Voddeleurs Couture voor de Modebewuste Magiër

Started by Alexander O Hara, Mar 27, 2023, 17:37

Previous topic - Next topic

0 Members and 1 Guest are viewing this topic.

Alexander O HaraTopic starter

'Bam', klonk het toen Alexander de brievenbus opende van zijn zaak Voddeleurs Couture. Er vielen een hoop brieven, kranten en folders uit de uitpuilende brievenbus, deze had een klep aan de binnenkant van de zaak.

Ik ben echt te lang weggeweest naar mijn lieve dochter Maureen, het is gewoonweg jammer dat ze niet mee wilde verhuizen. Ik snap echt heel goed dat ze nu een eigen leven heeft, wat haar recht is. Alleen, wat een hoop werk om hier weer iets van te maken en zekers na de verbouwing. Hopelijk zal ik hier ooit het geluk weer mogen vinden. Ik zal je missen Nicole, mijn allerliefste. Maureen ik hoop je ooit nog weer terug te zien., dacht Alexander met een tweestrijd in zichzelf en keek de stoffige winkel rond.

Overal waren dekens over het meubilair gelegd om te voorkomen dat ze stoffig werden, Alexander begon deze eerst weg te halen en naar buiten te brengen. Buiten werd zijn gemoedsrust ook niet echt beter, toen hij naar de sombere grijze hemel keek. Verzuchtend ging hij weer verder met zijn werkzaamheden binnen. Na een dag hard werken en veel emmers sop en een wasrek vol met poetsdoeken begon de winkel een klein beetje op te leven.

Het bordje open/ dicht poetste hij nog een keer goed op en hing het weer aan het haakje naast de deur, morgen kon hij voorzichtig de winkel weer openen. Eerst maar eens gaan slapen...
friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Gianna

#1
Met het kerstbal had Lady Ayrshire aangegeven dat het tijd was om zich uit de rouwkleuren te gaan kleden. Helaas was het telkens zo uitgekomen dat zij, de Lady of Nathalia moest werken tot op dit moment. Het was nog kort na Pasen en eindelijk hadden ze alledrie de zaterdagmiddag vrij. Zorgvuldig had Gianna haar kleding uitgezocht en een mooie gele jurk aangedaan waarna ze het geheel had afgemaakt met een topazen sieradenset. Ze had oppas geregeld voor haar kleintjes en liep terwijl ze van het weer genoot de weg af naar het dorpje.

Ze hadden afgesproken elkaar bij de de couture winkel te treffen en daar wachtte ze dan ook op het andere tweetal. Aandachtig bekeek ze de etalage en ze zag hier en daar iets dat haar wel beviel. Ze was echter niet van plan zelf kleding te kopen, nee deze middag draaide erom om Lady Ayrshire weer in kleuren te hullen. Buiten dat had Gianna door haar omstandigheden juist al een nieuwe garderobe aan moeten schaffen die de komende maanden met haar mee zou groeien. De tijd dat ze zich met het insnoeren in haar corset kon verbergen naderde haar einde. Haar toestand was nog niet algeheel bekend en haar plan was om zolang ze ermee weg kwam het verborgen te houden gezien haar gevorderde leeftijd en de staat waarin ze zich bevond.

Het tweetal was er nog niet en de winkel was nog niet geopend, aan de overkant van de straat zag de Italiaanse een bankje staan en genietend van het voorjaars zonnetje liep ze daar naartoe om plaats te nemen. Ze heeft haar gezicht genietend van de zonnestralen op en verbleef even in het heerlijke vreedzame moment. Al snel hoorde ze voetstappen naderen en ze draaide haar gezicht naar het geluid. Een warme glimlacht sierde haar gezicht en ze keek haar collega aan. "Goedemiddag, hoe maakt u het deze prachtige zaterdag? Heeft u zin in een middag winkelen?"
friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Eglantine Ayrshire

#2
Deze ochtend stond Églantine met een fris gevoel op, ze had eerst nog een paar rondjes op een bezem wat gevlogen op het zwerkbalveld. Dit voelde altijd goed om te doen op de vroege morgen. Na het vliegen nam ze een heerlijk uitgebreid bad bij het haardvuur om haar spieren weer een beetje te laten ontspannen. Ze nam uit haar kast een lichtgrijze japon om aan te doen, ze was blij dat er binnenkort wat kleur kwam in haar garderobe. Ze zou die dag gaan winkelen bij Voddelaars Couture in Zweinsveld met Lady del'Castro en mevrouw Campbell-Matthews.

Met een blik keurde Églantine zichzelf nog in de spiegel en maakte haar laarzen nog eens goed vast voordat ze begon aan de kleine wandeling van Zweinstein naar Zweinsveld. Ze zag op de klok dat ze nog eventjes had, want ze hadden afgesproken in de middag om elkaar te ontmoeten in Zweinsveld. Het zonnetje scheen en ze genoot van de wandeling.

Aangekomen in Zweinsveld ging ze op zoek naar de couture zaak waar ze had afgesproken met haar twee collega's, ze voelde zichzelf eindelijk wat meer tot rust komen. Eindelijk had ze zichzelf zover gevoeld om de rouwkleding af te doen, deze had ze te lang gedragen en ze wist ook niet meer welke kleuren haar het beste zouden staan. Daar hadden ze gelukkig een deskundige voor die in de winkel werkte. Uiteindelijk vond ze haar collega zittend op een bankje tegenover de winkel, deze was nog niet geopend. Ze zag dat lady Matthews er nog niet was, gelukkig hadden ze de hele dag nog de tijd.

"Goedemiddag, hoe maakt u het deze prachtige zaterdag? Heeft u zin in een middag winkelen?" vroeg haar collega Lady del'Castro.
"Het gaat goed met mij, een lekkere ochtend gehad tot zover. Ik heb erg veel zin in, eindelijk is de tijd rijp voor een nieuwe garderobe. Hoe maakt u het deze dag? Ik wacht samen met u op het bankje totdat mevrouw Cambell-Matthews bij ons voegt." beantwoordde Églantine haar collega met een warme glimlach terug. Ze ging naast haar collega op het bankje zitten.
friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Nathalia

Zuchtend stond ze voor de kast, ze had nog wat tijd over maar had geen flauw idee wat ze aan moest trekken en haar geliefde was ook geen hulp daarbij, daar hij haar in alles wat ze had geweldig vond uitzien. Het weer was prachtig, maar het was toch nog iets te koud om bepaalde jurken te dragen, maar de jurken met lange mouwen die ze had waren weer veel te warm voor het weer, en nogmaals zuchtte ze. Ze nam de donkerpaarse jurk met korte mouwen uit de kast en hield die voor zich en bekeek zich zelf in de spiegel en schudde haar hoofd, waarna ze deze weer terug hing en vervolgens de donker rode uit de kast pakte en die voor hield, maar deze werd ook afgewezen, daar ze deze toch net te bloot vond. Zuchtend hing ze deze weer terug in de kast en keek op de klok, ze moest opschieten wilde ze optijd zijn en nog kunnen ontbijten voor ze weg moest. Besluiteloos plukte ze de lichtblauwe uit de kast en deed deze aan en bekeek zichzelf in de spiegel, waarop ze haar hoofd schudde, maar besloot hem toch maar aan te houden en een omslagdoek te nemen die als extra bedekking kon dienen, ook al zou ze haar mantel aan hebben. Vluchtig deed ze haar haren in een paardenstaart en liet twee plukken los hangen langs haar hoofd en knikte tevreden, terwijl ze voor een kort moment haar verlovingsring bewonderde. Ze nam de omslagdoek en bevestigde deze met een broche, waarna ze de slaapkamer verliet en de keuken inwandelde om te ontdekken dat haar geliefde en haar zoontje al op pad waren. Ik dacht dat Joshua hem zou gaan leren vliegen? Maar ik hoor niks in de tuin. ging door haar hoofd, terwijl ze haar schouders ophaalde en vluchtig een broodje smeerde en deze verorberde, waarna ze een briefje schreef aan haar geliefde en hun zoontje en snel het geld pakte dat haar geliefde voor haar had neergelegd. Ze sommeerde haar mantel en deed deze om, waarna ze woonkamer in liep en via het haardvuur naar haar huisje in Zweinsveld reisde.

Eenmaal aangekomen in haar nu vrij lege huisje ontdeed ze zich van de as en liep het huisje uit en ging op weg naar de winkel waar ze afgesproken had met Gianna en Lady Ayrshire voor een middagje shoppen. Rustig wandelde ze door de straat en liet haar blik glijden naar het parkje dat van een afstandje te zien was, en ze wist dat haar –nouja hun- grote dag daar zou plaatsvinden in de zomervakantie en een brede glimlach vormde zich om haar lippen, eerder deze week had ze al met Gianna gesproken over het aanzoek en haar uitvoerig de ring laten zien en uitleg gegeven bij de geboortesteentjes die erin verwerkt zaten, en ook had Nathalia haar wens omtrent de locatie aan Gianna verteld, en de dag ervoor waren zij en haar geliefde dan ook door het parkje wezen wandelen nadat hun werkdag erop zat en was de locatie gekozen. Voor ze het door had hoorde ze bekende stemmen en merkte dat ze bij de winkel aangekomen was en hoorde ze nog net de laatste woorden van Lady Ayrshire.

"Goedenmiddag Gianna, Lady Ayrshire." zei ze dan ook opgewekter dan anders, terwijl ze een reverence maakte voor het tweetal. "Hoe maakt u beiden het? Klaar voor een middagje winkelen?"
friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Alexander O HaraTopic starter

#4
Met een pijnlijk gezicht stond Alexander op, hij had teveel gedaan voordat hij de winkel zou openen. Op dit moment had hij last van barstende koppijn en zijn spieren deden overal zeer.

Echt teveel gedaan gisteren, maar goed er was ook wel wat werk aan de winkel., dacht Alexander toen hij naar de keuken liep.

Hij schonk een kopje thee in, nam wat toast en marmelade en begon rustig aan te ontbijten. Ondertussen zag hij dat de straat al vol begon te stromen met tovenaars en heksen. Het belooft een gezellige dag te worden in Zweinsveld. Nadat hij klaar was met ontbijten, ging hij naar beneden en liep zijn zaak nog eens rond.

Het was een winkel geworden dat twee kanten had, aan de ene kant verkocht hij een raar uitziend zooitje sokken en accessoires. Leuk voor de Zweinstein leerlingen die het leuk vonden om rond te lopen met gekke hoedjes en dergelijke. Hij had besloten om ook nog een serieuze kant aan te brengen in de zaak en ging daar couture verkopen voor de volwassen heks en tovenaar. Op de een of andere manier vond hij het wel een geestige combinatie.

Je moet toch wat om klandizie te behouden en te krijgen., probeerde hij zijn gedachten positiever gestemd te krijgen.

Vanuit zijn raam zag hij al de eerste potentiële klanten verschijnen, hij draaide het bordje wat aan de deur hing naar open en zette nog gauw een bord buiten met een aanbieding erop:

Quote3 paar sokken = 2 betalen

friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Gianna

Het voorjaarszonnetje verwarmde haar en ze genoot er oprecht van. Dat haar collega aangaf ook een aangename ochtend gehad te hebben was voor haar wel de kers op de taart. "Het gaat goed met mij, een lekkere ochtend gehad tot zover. Ik heb erg veel zin in, eindelijk is de tijd rijp voor een nieuwe garderobe. Hoe maakt u het deze dag? Ik wacht samen met u op het bankje totdat mevrouw Cambell-Matthews bij ons voegt." Vriendelijk klopte de Italiaanse op de plek naast haar op het bankje. 'Neem plaats, neem plaats dit bankje staat perfect voor van dit voorjaarzonnetje genieten. Ik ben blij voor u dat u de tijd van rouw en halfrouw achter u wilt laten. Dat zal niet altijd makkelijk zijn. Ik maak het uitstekend dank u. Ik ben wel toe aan een rustig middagje. Ik merk dat de lange tijd van veel binnen zijn mijn jongste kinderen opspeelt. Die waren deze ochtend niet bepaald op hun best ziet u na het hevige weer dat de afgelopen tijd domineerde, wat begrijpbaar is. Maar ik wilde ze bijna aanmelden voor een kostschool hedenochtend zo gedroegen ze zich.' Een uitdrukking van medeleven gleed over haar gezicht en ze sloeg haar ogen neer. 'Het spijt mij. Ik mag niet klagen over mijn kinderen, zeker niet tegen iemand in uw positie. U weet dat een moeder zijn niet altijd rozengeur en manenschijn is maar ik besef mij dat u alles ervoor zou geven zelfs die mindere momenten terug te krijgen.' Zoals voor haar gewoonlijk als zij sprak over dingen die het hart betrof waren haar woorden zacht en warm geweest. Om de boel luchtig en aangenaam te houden wees ze op een mooie jurk die aan de zijkant voor het raam stond. 'Kijkt u eens naar die jurk. Ik weet zeker dat die kleur uw tint en ogen meer dan complimenteerd.'

Ineens besefte ze zich dat Nathalia zich bij hen gevoegd had en iets beschaamd dat ze haar had lijken te negeren keek ze haar aan. "Goedenmiddag Gianna, Lady Ayrshire. Hoe maakt u beiden het? Klaar voor een middagje winkelen?" Ze sloeg de gebruikelijke reverence over en met een warme toon in haar stem antwoorde ze haar collega. 'Goedenmiddag Nathalia. Ik maak het prima dank u, en u?' Het zonnetje viel op de hand van haar collega en met een zucht van romantiek zag ze hoe een van de steentjes het licht weerkaatste. 'Oh mijn beste. Ik heb er zeer zeker zin in dat wij onze dierbare collega mogen helpen haar zwarte en grijze periode af te leggen, ik wees haar zojuist op de jurk links voor het raam.' Ze nam de hand in de hare en bekeek de ring, niet voor de eerste keer. 'Uw ring is elke keer dat ik hem zie mooier dan de keer ervoor. Het lijkt haast alsof deze gepolijst wordt door uw huid ofzo. En de manier waarop hij de zon vangt en hier in de buitenlucht de steentjes laat glinsteren is meer dan subliem. Ik zou er haast stil van worden had ik geen italiaans bloed gehad.' Ze bekeek de ring aandachtig en keek hoe elk steentje de zon weerkaatst. Ze had de ring eerder in de week al de eerste keer bewonderd en vond hem toen al schitterend. Maar hier in de openlucht onder de zon leek hij nog mooier als ze hem al vond in de meer schemerige omgeving in het kasteel.

De winkel werd geopend door een man en Gianna kwam overeind. 'Zullen we maar naar binnen gaan? Ik ben benieuwd wat ze hier hebben ziet u.' Ze wachtte op de andere dames en gezamelijk betraden ze de winkel.
friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Eglantine Ayrshire

Églantine zag dat haar collega zichtbaar aan het genieten was van het weer. Ze merkte aan zichzelf ook dat het weer haar erg veel goed deed. Haar collega klopte naast haar zitplaats als uitnodiging om te gaan zitten, ze nam met een glimlach de non-verbale uitnodiging aan en ging zitten naast haar collega.

'Neem plaats, neem plaats dit bankje staat perfect voor van dit voorjaarzonnetje genieten. Ik ben blij voor u dat u de tijd van rouw en halfrouw achter u wilt laten. Dat zal niet altijd makkelijk zijn. Ik maak het uitstekend dank u. Ik ben wel toe aan een rustig middagje. Ik merk dat de lange tijd van veel binnen zijn mijn jongste kinderen opspeelt. Die waren deze ochtend niet bepaald op hun best ziet u na het hevige weer dat de afgelopen tijd domineerde, wat begrijpbaar is. Maar ik wilde ze bijna aanmelden voor een kostschool hedenochtend zo gedroegen ze zich.' gaf vrouwe Gianna haar te kennen, Églantine hoorde gelijk een verontschuldigde toon in de stem van haar collega, ze vervolgde dan ook gelijk met, Het spijt mij. Ik mag niet klagen over mijn kinderen, zeker niet tegen iemand in uw positie. U weet dat een moeder zijn niet altijd rozengeur en manenschijn is maar ik besef mij dat u alles ervoor zou geven zelfs die mindere momenten terug te krijgen.'
Haar collega Gianna wees kort na haar kleine betoogjes nog op een mooie jurk die aan de zijkant voor het raam stond en ze hoorde haar collega zeggen. 'Kijkt u eens naar die jurk. Ik weet zeker dat die kleur uw tint en ogen meer dan complimenteerd.'

'Dat het weer nu eindelijk een beetje vriendelijker en vooral lekker warm wordt, is echt een geschenk. Het begon mij ook eerlijk gezegd te vervelen, vooral omdat ik het erg lekker vind om nog voordat de lessen beginnen of op een vrije dag nog een paar rondjes te vliegen boven het terrein van Zweinstein om een beetje een doorgewaaide frisse geeste te halen, nu begint het echt uit te nodigen om weer de bezemsteel te pakken. Dat heb ik vanmorgen ook gedaan eerlijk te bekennen. U hoeft uzelf niet te verontschuldigen over het feit dat ik helaas niet meer het geluk heb. Inderdaad het is een drama wat mij is overkomen, maar ik heb mijzelf er enigzins erbij neergelegd dat mijn verleden niet meer terug komt. Op dit moment heb ik de koters hier die ik graag begeleid en kan mijzelf hier goed uit de voeten. Als afdelingshoofd heb ik toch net eventjes dat meer verantwoordelijksheidsgevoel en dat komt erg dichtbij de moedergevoelens die ik gehad heb. Maakt u alstublieft geen zorgen over mij vrouwe Gianna. Oja, die jurk ziet er inderdaad schitterend uit, ik weet alleen niet meer welke kleuren het beste bij mij passen, dus ik ben reuze benieuwd.' sprak Églantine energiek en met een warme glimlach, ze zuchtte eventjes en genoot zichtbaar van het mooie weer.

"Goedenmiddag Gianna, Lady Ayrshire. Hoe maakt u beiden het? Klaar voor een middagje winkelen?" hoorde Églantine op een gegeven moment vanuit het niets, het was haar collega mevrouw Campbell-Matthews. Ze was zo opgegaan in het gesprek met vrouwe Gianna, dat ze zich een beetje ongemakkelijk voelde.
'Goedemiddag mevrouw Campbell, ik was nog te druk in gesprek met vrouwe Gianna om u gelijk op te merken, mijn excuses hiervoor. Ik maak het op dit moment goed en heb erg veel zin in winkelen. Hoe maakt u het trouwens?' verontschuldigde Églantine zich, maar al snel verscheen een warme glimlach op haar gezicht.

'Goedenmiddag Nathalia. Ik maak het prima dank u, en u?' hoorde Églantine haar collega vrouwe Gianna zeggen tegen mevrouw Campbell-Matthews, Gianna vervolgde nog eventjes, 'Oh mijn beste. Ik heb er zeer zeker zin in dat wij onze dierbare collega mogen helpen haar zwarte en grijze periode af te leggen, ik wees haar zojuist op de jurk links voor het raam.'
Églantine zag dat Gianna de hand van haar collega Nathalia in haar hand nam, waarop deze nog zei, 'Uw ring is elke keer dat ik hem zie mooier dan de keer ervoor. Het lijkt haast alsof deze gepolijst wordt door uw huid ofzo. En de manier waarop hij de zon vangt en hier in de buitenlucht de steentjes laat glinsteren is meer dan subliem. Ik zou er haast stil van worden had ik geen italiaans bloed gehad.'
'Deze ring heb ik nog niet eerder bij u gezien mevrouw Campbell-Matthews, dit moet wel een heel bijzondere ring zijn vermoed ik. Een ding is wel te zien, dat het een erg prachtige ring is.' zei Églantine eventjes later met een warme glimlach, ze bekeek de ring nog eens aandachtig.

Ondertussen hoorde ze nog wat gerommel aan de overkant van de straat, de winkel werd geopend door de eigenaar en hoorde haar collega Gianna nog aangeven, Zullen we maar naar binnen gaan? Ik ben benieuwd wat ze hier hebben ziet u.'

'Dat lijkt mij een goed plan, ik ben benieuwd naar wat ze te bieden hebben.' zei Églantine, die er naar uit keek om haar garderobe weer wat op te fleuren.

Mijn liefste en mijn lieve kinderen, ik moet verder en geef nog steeds om jullie. Op dit moment denk ik aan de paar sterretjes aan de hemel die over mij waken.

friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Nathalia


Ze zag de beschaamde blik van haar beste vriendin en glimlachte warm naar haar. Ze snapte waarom haar vriendin de gebruikelijke reverence oversloeg en ze hoorde de warme toon in haar stem. 'Goedenmiddag Nathalia. Ik maak het prima dank u, en u?' vroeg haar beste vriendin en ze keek haar met een warme glimlach aan. "Fijn om te horen dat u het prima maakt, Gianna. Ik maak het prima, dank u." zei ze warm tegen haar vriendin. 'Goedemiddag mevrouw Campbell, ik was nog te druk in gesprek met vrouwe Gianna om u gelijk op te merken, mijn excuses hiervoor. Ik maak het op dit moment goed en heb erg veel zin in winkelen. Hoe maakt u het trouwens?' verontschuldigde Lady Ayrshire zich, waarop ze zacht grinnikte. "Geen excuses nodig, lady Ayrshire. Fijn om te horen dat u het prima maakt, ik maak het ook prima, dank u."

'Oh mijn beste. Ik heb er zeer zeker zin in dat wij onze dierbare collega mogen helpen haar zwarte en grijze periode af te leggen, ik wees haar zojuist op de jurk links voor het raam.' zei haar vriendin, terwijl haar blik naar de jurk ging die haar vriendin zojuist benoemt had. "Die jurk is werkelijk prachtig, ik denk dat deze uw huid en ogen prima becomplimenteerd, lady Ayrshire." zei ze met een warme glimlach tegen haar collega's.

Ze voelde hoe haar beste vriendin haar hand in de hare nam en haar verlovingsring bekeek, terwijl ze glimlachte. 'Uw ring is elke keer dat ik hem zie mooier dan de keer ervoor. Het lijk haast alsof deze gepolijst wordt door uw huid ofzo. En de manier waarop hij de zon vangt en hier in de buitenlucht de steentjes laat glinsteren is meer dan subliem. Ik zou er haast stil van worden had ik geen Italiaans bloef gehad.' zei haar beste vriendin waarop ze haar beste vriendin warm aan keek en zag hoe deze haar ring aandachtig bewonderde. "Dank u, Gianna." zei ze zacht, terwijl ze haar aankeek. 'Deze ring heb ik nog niet eerder bij u gezien mevrouw Campbell-Matthews, dit moet wel een heel bijzondere ring zijn vermoed ik. Een ding is wel te zien, dat het een prachtige ring is.' zei lady Ayrshire tegen haar, terwijl ze de vrouw dankbaar aan keek. "Het is een verlovingsring, heer Gilleen ging op paasdag op de knie." begon ze zacht en voelde haar wangen rood kleuren. "De gekleurde steentjes zijn de geboortestenen van mijn kinderen. De Aquamarijn staat voor mijn oudste dochter, de Robijn voor mijn oudste zoon, de Saffier voor mijn jongste zoon en de Toermalijn voor mijn jongste dochter. U kent mijn oudste zoon en jongste dochter uiteraard." zei ze nog steeds zacht en blozend, al was de vrolijkheid nog steeds hoorbaar in haar stem.

Ze hoorde dat de winkel geopend werd en ergens stond ze te popelen om haar collega te helpen met nieuwe jurken uitzoeken, wellicht vond ze nog wat voor haarzelf al betwijfelde ze dat, hoewel ze vastbesloten was iets te vinden ook al was het niet voor haarzelf. 'Zullen we maar naar binnen gaan? Ik ben benieuwd wat ze hier hebben ziet u.' hoorde ze haar beste vriendin zeggen en ze hoorde haar andere collega instemmen met het plan. "Goed idee, dames." zei ze, terwijl ze gezamenlijk met haar collega's de winkel betrad.
friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Alexander O HaraTopic starter

#8
In de winkel stond Alexander nog wat schappen kleding te sorteren, er was nog steeds een heleboel werk te verzetten. Hij had een aantal kisten laten overkomen met een nieuwe collectie aan haarbanden - met van die gekke ornamenten erop - deze ging hij nog aan een display hangen. Tijdens het uitpakken van die kisten hield hij een oog op het raam om te zorgen dat hij geen klanten misliep. Uiteindelijk zag hij vanuit het raam een drietal dames op zijn winkel afstappen.

Het zal toch niet dat dit de eerste klanten worden na de verbouwing, sjieke bende zo te zien., dacht Alexander.

De dames stapten de winkel binnen, nederig boog Alexander zijn hoofd en vroeg aan de dames, 'Kan ik u ergens mee helpen?'
friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Gianna

#9
Vriendelijk luisterde ze naar het antwoord van haar collega en zo nu en dan knikte ze eens. 'Dat het weer nu eindelijk een beetje vriendelijker en vooral lekker warm wordt, is echt een geschenk. Het begon mij ook eerlijk gezegd te vervelen, vooral omdat ik het erg lekker vind om nog voordat de lessen beginnen of op een vrije dag nog een paar rondjes te vliegen boven het terrein van Zweinstein om een beetje een doorgewaaide frisse geeste te halen, nu begint het echt uit te nodigen om weer de bezemsteel te pakken. Dat heb ik vanmorgen ook gedaan eerlijk te bekennen. U hoeft uzelf niet te verontschuldigen over het feit dat ik helaas niet meer het geluk heb. Inderdaad het is een drama wat mij is overkomen, maar ik heb mijzelf er enigzins erbij neergelegd dat mijn verleden niet meer terug komt. Op dit moment heb ik de koters hier die ik graag begeleid en kan mijzelf hier goed uit de voeten. Als afdelingshoofd heb ik toch net eventjes dat meer verantwoordelijksheidsgevoel en dat komt erg dichtbij de moedergevoelens die ik gehad heb. Maakt u alstublieft geen zorgen over mij vrouwe Gianna. Oja, die jurk ziet er inderdaad schitterend uit, ik weet alleen niet meer welke kleuren het beste bij mij passen, dus ik ben reuze benieuwd.' Kort overdacht ze haar woorden. 'Ik begrijp wat u zegt, echter mag ik alsnog niet klagen. Mijn gezinsleden zijn alle in goede gezondheid en dat is veel waard. We zullen zeker iets van kledij vinden wat u past, zo niet kan ik u mijn modiste ten zeerste aanraden.'

Met een wat dromerige blik luisterde ze toe naar de conversatie over de prachtige ring die Nathalia droeg en uit automatisme knikte ze zo nu en dan. Zij kende de betekenis van de stenen al maar bleef het prachtig vinden.

Nadat ze in het zaakje aangekomen waren plukte ze wat kleding uit de rekken waarvan ze dacht dat deze haar collega zouden staan. Vervolgens hing ze die in het pasrek en ging Gianna zitten. 'Het spijt mij, mijn voeten zijn moe maar ik heb hier al een en ander voor u klaar hangen. Later kan ik wel meer zoeken.'

friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Eglantine Ayrshire

Églantine genoot zichtbaar van het zonnetje en ook van het gezelschap waarin ze zich bevond. Haar verontschuldiging werd weggewuifd door mevrouw Campbell-Matthews,  "Geen excuses nodig, lady Ayrshire. Fijn om te horen dat u het prima maakt, ik maak het ook prima, dank u."

Ze merkte dat vrouwe Gianna kort nadacht over haar uitleg van de situatie waarin ze zich bevond. 'Ik begrijp wat u zegt, echter mag ik alsnog niet klagen. Mijn gezinsleden zijn alle in goede gezondheid en dat is veel waard. We zullen zeker iets van kledij vinden wat u past, zo niet kan ik u mijn modiste ten zeerste aanraden.'
'Dat is erg vriendelijk van u om uw modiste aan te bieden, maar ik denk dat we hier  al misschien kunnen slagen. Ik ben er in ieder geval klaar voor.' gaf Églantine te kennen.

"Die jurk is werkelijk prachtig, ik denk dat deze uw huid en ogen prima becomplimenteerd, lady Ayrshire." vervolgde mevrouw Campbell-Matthews op haar gezelschapsdame op de opmerking. 'Oh mijn beste. Ik heb er zeer zeker zin in dat wij onze dierbare collega mogen helpen haar zwarte en grijze periode af te leggen, ik wees haar zojuist op de jurk links voor het raam.'
'Mevrouw Campbell-Matthews, u mag mij aanspreken met vrouwe Églantine. Ik hoop dat u het niet erg vind om elkaar te tutoyeren? Inmiddels zijn we al een tijdje hier op Zweinstein aanwezig.' probeerde Églantine een poging om onder de zware etiquette onderuit te komen, ze bleef het een lastig iets vinden. Het etiquette gedoe maakte dat ze herinneringen bleef houden aan haar nare tijd op Beauxbatons.

Églantine hoorde mevrouw Campbell-Matthews haar andere collega bedanken voor het compliment over haar ring. "Dank u, Gianna.".
Ondertussen vervolgde mevrouw Campbell-Matthews nog op haar opmerking het volgende, "Het is een verlovingsring, heer Gilleen ging op paasdag op de knie."
Églantine merkte op dat mevrouw Campbell-Matthews een beetje rood kleurde in haar gezicht.
'Maar dat is fantastisch nieuws en proficiat voor jullie beide.' feliciteerde Églantine haar collega en ze schonk haar een warme glimlach toe.
Mevrouw Campbell-Matthews legde ook nog de kleuren van de ring uit, "De gekleurde steentjes zijn de geboortestenen van mijn kinderen. De Aquamarijn staat voor mijn oudste dochter, de Robijn voor mijn oudste zoon, de Saffier voor mijn jongste zoon en de Toermalijn voor mijn jongste dochter. U kent mijn oudste zoon en jongste dochter uiteraard."
'Dat is een prachtig uitgekozen pallet aan geboortestenen, heel mooi dat heer Gilleen ervoor gekozen heeft om deze op te nemen in de ring. Hij moet veel om u en uw gezin geven. U boft maar met zo een man.' zei Églantine met veel warmte in haar stem.

"Goed idee, dames." hoorde Églantine mevrouw Campbell-Matthews een bevestiging geven op de opmerking van vrouwe Gianna, 'Zullen we maar naar binnen gaan? Ik ben benieuwd wat ze hier hebben ziet u.'

Ze stapten met hun gedrieën de winkel binnen en werden begroet door een vriendelijke meneer, 'Kan ik u ergens mee helpen?'

Ondertussen had vrouwe Gianna een aantal jurken opgehangen aan een pasrek en daarbij gezegd, 'Het spijt mij, mijn voeten zijn moe maar ik heb hier al een en ander voor u klaar hangen. Later kan ik wel meer zoeken.'
'Gaat alles wel goed met u vrouwe Gianna?' vroeg Églantine bezorgd.

In de winkel begon ze een mosgroene jurk aan te passen in het pashok, het voelde erg vreemd om weer kleur aan te hebben, maar het voelt wel goed. Met een enigzins schuchtere blik liep Églantine naar haar collega's toe om de jurk te laten zien.


friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Nathalia

Terwijl haar collega's met elkaar spraken over hun gezin en de jurk die haar vriendin haar ook aangewezen had uit de etalage bekeek Nathalia haar vriendin uitvoerig. Niet op een starende manier, daar ook zij wel wist dat dat uiterst ongepast was, maar op een onderzoekende manier, en het viel haar op dat het al lichtjes zichtbaar was bij haar vriendin, ondanks dat deze altijd ingesnoerd was. Plots hoorde ze haar collega haar woorden beantwoorden. 'Mevrouw Campbell-Matthews, u mag mij aanspreken met vrouwe Églantine. Ik hoop dat u het niet erg vind om elkaar te tutoyeren? Inmiddels zijn wel al een tijdje hier op Zweinstein aanwezig.' zei de vrouw en ze knikte instemmend. "Natuurlijk vind ik dat niet erg, vrouw Églantine. Uiteraard mag u mij vrouwe Nathalia of Nathalia noemen, wat u het fijnste vind." zei ze zacht, en voelde zich wat beschaamd voor haar gebruikelijke gewoonte om het formeel te houden.

Ze zag haar vriendin zo nu en dan knikken, maar ze had het idee dat haar vriendin zich even ergens anders bevond in haar gedachten en zachtjes grinnikte ze. Vrouwe Églantine feliciteerde haar en glimlachte warm terug naar de vrouw. Na haar uitleg over de gekleurde stenen in de ring hoorde ze wat de vrouw zei. 'Dat is een prachtig uitgekozen pallet aan geboortestenen, heel mooi dat heer Gilleen ervoor gekozen heeft om deze op te nemen in de ring. Hij moet veel om u en uw gezin geven. U boft maar met zo een man.' zei haar collega met een warme toon en Nathalia knikte instemmend. "Ik zou uren kunnen doorpraten over de verloving en de ring, maar we zijn hier uiteraard voor u, vrouwe Églantine. Zijn er kleuren die u erg mooi vind? Dan weet ik waar ik naar moet kijken in de winkel?" vroeg ze vervolgens, niet dat ze het gesprek wilde afkappen, maar het voelde ongepast om nog uren door te spreken over haar verloving, terwijl ze hier voor de andere vrouw waren.

Eenmaal in de winkel sprak de winkelier hen aan, waarop Nathalia haar hoofd schudde. "Voor nu kijken we enkel even rond." zei ze op een warme toon tegen de man, waarna ze zich de jurk uit de etalage herinnerde. Ze zag hoe Gianna inmiddels al enkele jurken uit de rekken aan het plukken was en deze in het pasrek hing, waarna ze ging zitten. Ze wist dat haar vriendin zo nu en dan last had van de gebruikelijk kwaaltjes en ze knikte begrijpend. "Ik zoek wel wat dingen uit nog." zei Nathalia dan ook, waarna ze Églantine bezorgd iets aan haar vriendin hoorde vragen. Ze zag Églantine vervolgens het pashok in verdwijnen en snel wandelde ze naar de winkelier. "Goedendag heer, zou ik u mogen vragen naar de smaragdgroene jurk uit de etalage, de vrouw die met ons binnenkwam is op zoek naar een nieuwe garderobe en vond de jurk prachtig, en ik dacht dat ze die wellicht kon passen?" vroeg ze de man dan ook, terwijl ze zo nu en dan omkeek om te zien of Églantine alweer uit het pashok gekomen was.

Ze zag Églantine uit het pashok komen met een schuchtere blik op haar gezicht en bekeek de mosgroene jurk die de vrouw aanhad. De jurk stond de vrouw mooi, en de kleur leek bij haar te passen, dus stak Nathalia dan ook een duim omhoog, terwijl ze wachtte bij de winkelier.
friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Alexander O HaraTopic starter

Alexander hoorde het een ander aan gesprekken tussen zijn klanten aan, hij begon te beseffen dat het draaide om een vrouw in het bijzonder. Hij zag dat zij als enige wat afwijkende kleuren droeg, namelijk een lichtgrijze japon. Een kleur van rouw en dan eigenlijk de tweede rouwfase waarin een vrouw zich dan in bevond.

Daar zal ik ernstig rekening mee moeten houden, in hoe ik haar benader. Alles zal nog erg gevoelig liggen., bedacht de winkelier zich.

Hij zag een vrouw wat kleding uit het rek pakken, deze werden aan de vrouw met de lichtgrijze japon gegeven en ze ging daarna zitten.

De vrouw met de lichtgrijze japon, ging een paskamer in met een mosgroene jurk die aan een van de rekken hing. Hij zag dat ze schuchter om zich heen keek. Alexander zag deze haar mooi stond.

'Absoluut een mooie keuze mevrouw!' gaf Alexander de vrouw een compliment. 'Groen is een uitstekende keuze, de andere japon die uw gezelschapsdame aan wijst is dan misschien een betere keuze. Het gaat om die smaragdgroene in de etalage, die heeft iets meer kant en is wat luxer afgewerkt.'

Alexander pakte de jurk uit de etalage, hij nam ook nog een andere donkerblauwe japon uit een rek mee.

'Misschien dat deze u ook goed staat.' vervolgde Alexander zijn verkooptechniek, om toch iets meer opties te geven. Meestal hielp dat wel met de klandizie. Na dat gezegd te hebben, gaf hij de japonnen aan de vrouw. 
friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Gianna

Het gesprek dat zij voerde met de lady sneed door haar hart. Hoewel haar man er vaker niet als wel was zou ze er niet aan moeten denken hem, laat staan een van haar kinderen te moeten missen. 'Dat is erg vriendelijk van u om uw modiste aan te bieden, maar ik denk dat we hier  al misschien kunnen slagen. Ik ben er in ieder geval klaar voor.' Vriendelijk glimlachte ze. 'We zullen zo gaan zien of u slaagt maar weet dat het aanbod staat lady.' Met een warme blik in haar ogen luisterde ze naar het gesprek tussen beide anderen over de verloving van Nathalia. Oh wat gunde ze die twee personen, die haar zo na stonden dit geluk.

Toen ze zich neer gezet had merkte de italiaanse dat de andere vrouw haar inmiddels een beetje kende en ze merkte dan ook de bezorgdheid in haat stem op. 'Gaat alles wel goed met u vrouwe Gianna?' Haar blik werd wat dromerig en in een veelzeggend gebaar legde Gianna haar hand op haar buik. 'Het gaat meet dan goed met mij Lady Eglantine. Meer dan goed. Maar zoals u weet zijn er situaties waarin wij vrouwen ons kunnen bevinden die maken dat we snel moe zijn.' Het was ongebruikelijk om openlijk over een zwangerschap te spreken zeker als er heren in de buurt waren, maar ze wist dat het gebaar en de uitleg die ze gegeven had voldoende verklaarde wat er speelde en waarom ze zo vermoeid was.

Eglantine stapte in een mosgroene jurk het pashok uit en een warme glimlach kwam rond haar lippen. 'Oh wauw, lady Eglantine ik moet zeggen dat groen echt uw kleur is. Het staat u waarlijk prachtig.' Met een vanzelfsprekend gebaar gaf zij de winkelier te kennen dat deze zeker de jurk uit de etalage moest gaan halen. 'Groen is een uitstekende keuze, de andere japon die uw gezelschapsdame aan wijst is dan misschien een betere keuze. Het gaat om die smaragdgroene in de etalage, die heeft iets meer kant en is wat luxer afgewerkt.' Vriendelijk gaf ze hem gelijk. 'U lijkt verstand van uw vak te hebben, kunt u de lady die jurk aanreiken?' Haar blik ging naar Nathalia en warm glimlachte ze naar haar daar deze naar de jurk gevraagd had

Bij veel van de jurken die gepast werden kwamen de oprechte oh's en ah's over haar lippen. Toch waren er ook enkele jurken die haar resoluut nee lieten schudden waarna zij uitlegde waarom ze dat geen goede keuze vond. Nochthans liet ze elke keer de keuze bij de vrouw zelf daar over smaak niet te twisten viel en dat wist zij. Na enige tijd voelde ze zich wat weekjes worden en ze keek beide dames aan toen de man ver genoeg weg was. 'Mijn beste, ik moet wat gaan eten ik voel me wat lichtjes worden.' De man bevond zich inmiddels weer vlakbij en wetende dat als ze niet zorgde dat er wat in haar maag kwam ze echt niet lekker werd keek ze hem aan. 'Haar jurken moeten iets vermaakt. Als wij een hapje gaan eten, hoe laat kunt u deze dan voor haar gereed hebben?' Ze knikte op het antwoord en kwam overeind en begaf zich hongerig en snikkend naar even wat frisse lucht de winkel uit op weg naar een klein zaakje slechts een klein eindje verder weg.
friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Eglantine Ayrshire

Het was een gezellige middag voor Églantine, ze voelde zichzelf weer iets zekerder van zichzelf worden in kleur. Één van haar gezelschapsdames gaf het volgende aan over haar vraag om elkaar te tutoyeren,  "Natuurlijk vind ik dat niet erg, vrouw Églantine. Uiteraard mag u mij vrouwe Nathalia of Nathalia noemen, wat u het fijnste vind."
'Dank u wel vrouwe Nathalia, dit voelt voor mij iets natuurlijker aan.'

Églatine vond het niet erg om over het geluk van een ander te spreken, maar vond het erg attent dat vrouwe Nathalia het volgende zei over de ring. "Ik zou uren kunnen doorpraten over de verloving en de ring, maar we zijn hier uiteraard voor u, vrouwe Églantine. Zijn er kleuren die u erg mooi vind? Dan weet ik waar ik naar moet kijken in de winkel?"
'Het is tenminste iets waar u vrouwe Nathalia naar kunt uitkijken, fijn voor uzelf en ook voor uw kinderen. Zelf heb ik een lichte voorkeur voor groene tinten, maar misschien dat iets anders mij ook kan staan. Het is immers een lange tijd geweest dat ik rouwkleding heb gedragen, het is tijd om mijzelf de kans te geven om weer van het leven te gaan genieten en dat ook met mijn kleding uit te stralen.' zei Églantine met een warme glimlach en keek verwonderd naar de mooie japonnen die er hingen.

Een vriendelijk ogende winkelier kwam op hun af en vroeg het volgende, 'Kan ik u ergens mee helpen?'
"Voor nu kijken we enkel even rond." zei vrouwe Nathalia, Églantine was dankbaar dat ze het woord nam en knikte eventjes naar Nathalia.

'We zullen zo gaan zien of u slaagt maar weet dat het aanbod staat lady.' gaf Donna Gianna aan, over haar aanbod voor haar modiste.
'Misschien voor een mooi galakostuum en anders voor in de toekomst, maar voor nu is dit een mooie gelegenheid om wat sneller aan kleur te komen. Zoals ik al aangaf bij vrouwe Nathalia eerder met ons gesprekje, ik ben toe aan wat kleur in mijn leven en van het leven weer te gaan genieten.'

Églantine was blij om te horen dat het geen ernstig feitje was, waar donna Gianna last van had en ze wist precies hoe de vork in de steel bleek te zitten. Daar ze zelf ook kinderen had gebaard, 'Het gaat meet dan goed met mij Lady Eglantine. Meer dan goed. Maar zoals u weet zijn er situaties waarin wij vrouwen ons kunnen bevinden die maken dat we snel moe zijn.'
'We zullen snel opschieten, ik vermoed dat er maar een paar japonnen zijn die mijn aandacht genieten.' gaf Églantine die het pashokje in verdween met de mosgroene jurk.

'Oh wauw, lady Eglantine ik moet zeggen dat groen echt uw kleur is. Het staat u waarlijk prachtig.' zei donna Gianna over de jurk, Églantine bekeek zichzelf na het schuchtere ogenblik eerder, dat ze nu eindelijk een beetje meer zichzelf bleek in een groene jurk.
Ook de winkelier was vol lof over de kleur, 'Absoluut een mooie keuze mevrouw!'
Vrouwe Nathalia kwam uiteindelijk met een andere japon voor de dag, eentje uit de etalage, "Goedendag heer, zou ik u mogen vragen naar de smaragdgroene jurk uit de etalage, de vrouw die met ons binnenkwam is op zoek naar een nieuwe garderobe en vond de jurk prachtig, en ik dacht dat ze die wellicht kon passen?"
De winkelier bleef vol lof over de kleur, 'Groen is een uitstekende keuze, de andere japon die uw gezelschapsdame aan wijst is dan misschien een betere keuze. Het gaat om die smaragdgroene in de etalage, die heeft iets meer kant en is wat luxer afgewerkt.'
Églantine zag dat de winkelier de japon uit de etalage haalde en Églantine kreeg een brok in haar keel van hoe de stof viel van de japon en kon gewoon niet wachten om deze aan te trekken. Ze zag ook nog een donkerblauwe japon in zijn handen.

'Ik ga beide passen, misschien dat het handig om op zijn minst twee kleuren alvast mee te nemen. Dan kan ik wat meer voorruit.' gaf Églantine te kennen.
De smaragdgroene jurk bleek haar echt goed te staan en ze voelde zichzelf er erg vrouwelijk in, daarnaast was de blauwe japon ook erg prettig om te dragen. Na het passen, hoorde ze haar gezelschapsdame het volgende zeggen, 'Mijn beste, ik moet wat gaan eten ik voel me wat lichtjes worden.'
'Ik neem de 3 japonnen, dan kan ik tenminste iets voorruit' zei Églantine met een warme glimlach.
'Haar jurken moeten iets vermaakt. Als wij een hapje gaan eten, hoe laat kunt u deze dan voor haar gereed hebben?'
'Ik vind dat een uitstekend plan donna Gianna, hoe denkt u erover vrouwe Nathalia. Op de een of andere manier ben ik ook best moe en snak ik ook naar iets te eten.' zei Églantine met een bezorgde blik op donna Gianna en een vragende blik naar vrouwe Nathalia.

Églantine zag dat donna Gianna de winkel alvast verliet, na een tijdje volgde Églantine ook nadat ze de winkelier ook nog een stapel gekke sokken gaf om in te pakken.

Altijd leuk om die te dragen in haar laarzen met vliegen, dan maakt kleur ook niet meer uit, grinnikte Églantine eventjes en ze liep Zweinsveld in.





friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Participants

Alexander O Hara (7), Gianna (6), Eglantine Ayrshire (6), Nathalia (6), Zacherias Totelear (1)